Onderin vierde C

We staan aan de vooravond van een nieuw kalenderjaar vierdeprovincialevoetbal. Inderdaad, een heel kalenderjaar. Promotie zit er voor KFC Lichtervelde zo goed als niet meer in. Mathematisch is het natuurlijk nog mogelijk, maar laat ons realisme prediken en stellen dat dit een overgangsperiode wordt. Daar de heenronde (op 1 match na, want morgen tegen Dottenijs staat de laatste wedstrijd van de eerste ronde geprogrammeerd) geen succes was, starten de blauw-witten 2012 met 10 punten uit 15 wedstrijden.

De ambities voor aanvang van het seizoen waren nochtans iets hoger. Het bestuur en de trainersequipe beoogden een plaats onderaan de linkerkolom, rond plaats 8 om iets duidelijker te zijn. Dat moest bewerkstelligd worden met attractief voetbal. Enkel die laatste doelstelling werd deels ingelost met enkele uitschieters als resultaat. Op speeldag 1 werd tegen Beveren-Leie, de huidige leider, gewonnen, weliswaar op een diefje, maar voetbal is nu eenmaal geen exacte wetenschap. Tegen Rekkem werd ook uitgepakt met mooi voetbal, al werd dat niet omgezet in puntengewin. Tegen Kachtem kreeg KFCL wel loon naar werken. De ploeg stond toen leider en Lichtervelde keerde met een 1-2 overwinning terug. Zonder die uitschieters was het maar een zoutloze eerste ronde geweest.

In de terugronde staat dus nog weinig op het spel en net dat kan bevrijdend werken. Niets moet en alles mag. Met die ingesteldheid kan KFCL nog tot mooie dingen in staat zijn. Maar dan moet iedereen er nog in geloven en dat kan misschien wel de keerzijde zijn van de mindere resultaten. Het geloof in eigen kunnen dat er voor aanvang van het voetbalseizoen was is weggeëbd, terwijl er voetbaltechnisch meer kwaliteit in de groep moet zitten dan vorig seizoen. Mits een overwinning morgen tegen Dottenijs kan dat geloof enigszins terugkeren. De nummer zes in de stand komt mogelijk afgezakt met de gedachte dat Lichetrvelde een vogel voor de kat is, maar een gewond dier kan wel eens oerend hard toeslaan. Als de ploeg daarvan overtuigd is, kan de heenronde op mooie wijze afgesloten worden. Wat de terugronde dan mag brengen, kan dan van week tot week bekeken worden, maar dat KFC Lichtervelde onderin niet thuis hoort, is een feit!

Summary

Twee en een half jaar Bachelor in de Journalistiek later – dat ene jaar buiten beschouwing gelaten – is het een mooi moment om eens een soortement van balans op te maken. Schrijven is fijn en daarom vond ik het ook een iet of wat logische keuze om journalistiek te gaan studeren. Het kostte me weliswaar enkele jaren om dat goed en wel in te zien.

Op de website van de Arteveldehogeschool ging ik eens zien aan welk profiel een toekomstige journalist moest voldoen. Het zag er niet minnetjes uit, maar het leek me een leuke uitdaging. Hieronder staat het opsommingslijstje met tussen haakjes mijn bevindingen toen (althans dat denk ik me nog te herinneren):

Om te slagen in de opleiding, is een juiste instelling meer dan cruciaal. Wat bedoelen we daarmee?

• Je bent sterk gemotiveerd. (gemotiveerd ja, maar sterk gemotiveerd, dat moest blijken)
• Je bent in staat  om in een vaak hectische praktijkopleiding ook onderstress goed te functioneren en je flexibel op te stellen. (dat zou moeten blijken, maar ik had er een goed oog in)
• Je hebt een actieve studiehouding en vertoont een flinke dosis inzet. Je studeert voldoende en regelmatig. Je werkt de opgelegde oefeningen stipt en nauwkeurig af (voldoende en regelmatig studeren kon al eens het probleem vormen, maar twee en een half jaar later kan ik daar gematigd tevreden op terugblikken)
• Je kan je goed inleven in je gesprekspartner. (een goed inlevingsvermogen: check)
• Je streeft voortdurend naar een juiste weergave van feiten. Dat veronderstelt dat je kritisch ingesteld bent, en zin hebt voor accuraatheid. (streven naar een juiste weergave van de feiten: logisch denk ik; kritische ingesteldheid: dat komt wel)
• Je hebt een open en brede kijk op de wereld. (kan beter)
• Je bent gretig om je kennis van het maatschappelijk gebeuren in al zijn geledingen uit te diepen en te actualiseren. (gematigde gretigheid)
• Je kunt goed in een team werken. (een echte teamplayer ben ik niet, ik werk liever apart aan stukken)
• Je hebt een voldoende zelfkritische houding. (iets te zelfkritisch bij momenten, dat zat dus snor)

Uiteindelijk bleek dat ik dus voldoende aan deze vereisten te beantwoorden, maar ook niet meer.

Het eerste jaar was overwegend theoretisch en voor iemand die niet bepaald bekend staat als een blokzwijn dus geen certitude. Pas in het tweede jaar werd het praktijkgerichter en dat was een grote stap. Een stap die weliswaar deugd deed. Je moest meteen aan den lijve ondervinden wat het was om interviews te plannen, te doen en uit te typen. Een betere leerschool was en is er dus niet. Dat ging allemaal met hoogtes en laagtes. Twijfel maakte zich meer dan eens meester van deze persoon, maar telkens met hetzelfde antwoord: dit is wat ik wil doen! Dingen te weten komen door zelf mensen te interviewen en je inzichten op deze manier te verruimen.

Alles wat we in dat eerste en tweede jaar geleerd hadden, konden we in dit laatste semester allemaal toepassen in de praktijk: een artikel schrijven voor Scoop en mijn geval ook eentje voor Arteveldemagazine. Twee schoolopdrachten waarvan het resultaat eind januari/begin februari te bezichtigen is. Ik kijk er al naar uit om deze twee baby’s in mijn handen te houden. Inkaderen die handel, denk ik dan!

En wat heb ik geleerd in die twee jaar en een half?

- Dat interviews doen niets is om tegenop te zien (iets wat ik oorspronkelijk wel vond)
- Dat het kotleven cool is

- Dat schrijven voor een dagblad me minder zal boeien dan schrijven voor een weekblad

- Dat bekende mensen ook maar gewone mensen zijn
- Dat een goed interview doen een goed gevoel heeft
- nog veeeeeeeeeeeeeeeeeeel meer

Voetbalmijlpalen

17 december 2007, een eerste datum die me op sportief vlak zal bijblijven. Die voormiddag kreeg ik te horen dat ik voor het eerst deel zou uitmaken van het eerste elftal van KFCL, dat toen nog in derde provinciale uitkwam. Mijn dag kon op dat moment al niet meer stuk. Van bij de duiveltjes, toen ik op 6-jarige leeftijd begon te voetballen, was het mijn droom om in het eerste elftal te spelen. Al was de ambitie toen nog net iets verder reikend. Net als andere jonge voetballertjes was het mijn droom om profvoetballer te worden. Een droom die algauw zou vervagen naarmate ik ouder werd. De ambities werden keer op keer bijgesteld, tot ik toch ooit de stap naar KM Torhout kon maken. Een stap die ik me ondanks een bankzittersstatuut niet beklaagd heb. Sinds mijn terugkeer naar de bakermat was de ambitie zo vlug mogelijk deel uit te maken van het eerste elftal. Die droom ging in vervulling eind 2007, op 19-jarige leeftijd. 2 minuten mocht ik opdraven op het veld van Gits en welgeteld 1 keer raakte ik de bal. In dat eerste seizoen viel ik uiteindelijk in 6 wedstrijden in.

De eerste speelminuten waren een feit. Nu was het hopen op een eerste basisplaats. Die kwam er op 2 november 2008 in Ingooigem. Enkele weken later volgde een tweede basisplaats. Samen met 4 invalbeurten kwam het aantal speelkansen op 6. Een seizoen later volgde op 18 oktober 2009 een nieuwe mijlpaal. In de topper in Zwevezele, die met 2-0 werd verloren, mocht ik voor het eerst en tevens voor de laatste keer de kapiteinsband om de arm trekken. Voor een volle tribune Lichterveldse supporters een heerlijk gevoel! Dat seizoen speelde ik 11 wedstrijden bij de fanion. Het was tevens het eerste seizoen in vierde provinciale. Vorig seizoen was er 1 om collectief snel uit het geheugen te wissen. 13 keer mocht ik opdraven, een ongeluksaantal.

De laatste mijlpaal kwam er afgelopen weekend: 6 november 2011 zal een datum zijn die ook niet gauw vergeten zal worden. Op het veld van Kruiseke mocht ik een kwartier voor tijd invallen. 5 minuten voor tijd kon ik in eerste instantie een rebound bijna binnenwerken. Het schot dat op mijn rebound volgde verdween ook niet in doel, maar kwam pardoes voor mijn voeten terecht. Vanop een meter voor doel was het dan ook praktisch onmogelijk om te missen. Mijn eerste doelpunt voor de eerste ploeg is bij deze een feit, en dat na exact 40 wedstrijden bij de eerste ploeg. Het was tevens mijn makkelijkste doelpunt ooit!

Of het een bevrijding is, dat eerste doelpunt, zal moeten blijken. Ik was er alvast al een tijdje mee bezig, al werd het geen obsessie. Ik dacht na wat ik zou doen om het te vieren. Ik dacht in de zevende hemel te zijn, maar gezien de slechte uitslag en de luttele tijd die nog restte, was feestvieren niet aan de orde.

Volgende doelen:
- eerste hattrick
- 50e wedstrijd
- 5 wedstrijden na elkaar starten

De op- en ondergang van Madame Très Bleue

Tussen macht en onmacht

GENT – Jeugdtheaterhuis Larf! laat jong acteursgeweld ontpoppen op het podium. Dat doet het theaterhuis in oktober 4 maal in Gent en 1 maal in Hasselt. Madame Très Bleue is de tirannieke diva die de zalen doet vollopen in een abstract sprookje van de hand van docente Sandra Carota.

Niet-alledaagse kostuums, meerdere door elkaar lopende verhaallijnen, dansende stapels matrassen en een begin van zowat 10 minuten waarin amper tot niet gesproken wordt… Laat dit alles nog eens vergezellen door dreigende, gejaagde muziek en je wordt als kijker direct ondergedompeld en meegezogen in een abstract sprookje. ‘Sprakeloos’ was het antwoord van een leerling na afloop van het toneelstuk op de vraag wat de reacties waren van de leerlingen die de schoolvoorstelling hadden bekeken. Meer zou ik zelf ook niet kunnen uitbrengen. Een andere leerling dacht dat het verhaal over kindermishandeling ging. Geen onlogische redenering na een verhaal dat handelde over de dunne lijn tussen macht en onmacht.

De 24-jarige Hanneke Oosterlijnck vertolkte – als oudste actrice in het zeskoppige acteursgezelschap – de rol van Madame Très Bleue. Dat deed ze op een zodanige levensgetrouwe manier dat het publiek vergat dat het om een toneelvoorstelling ging. Het gegiechel bij het jonge publiek had plaats gemaakt voor een zweem van onwetendheid om wat het verhaal zou brengen. Madame Très Bleue maakte van deze stilte gebruik om haar tirannie over te zetten op datzelfde publiek door intimiderend te staren.

De dreiging vervaagde toen de tirannieke diva begon te zingen. De actrice die zich intussen vereenzelvigd had met de rol van het hoofdpersonage had een zachte stem die rust bracht. Een stem die ze ook gebruikt naast het acteren bij allerlei bands zoals RedCoat en Folgazan. Het lied ging over het leger dat de Madame onderwierp aan haar tirannie. Samen met haar handlanger wilde ze er volgzame puppy’s van maken en ze behandelde hen hardhandig en met veel duw- en trekwerk. Deze agressieve methode keerde zich gaandeweg tegen haar en twee jonge soldaten ondermijnden haar gezag. In enkele fases werd duidelijk hoe Madame Très Bleue haar macht opbouwde en die macht mondjesmaat zag afbrokkelen. De ongehoorzaamheid nam toe en uiteindelijk werd de tirannieke diva vernederd zoals ze dat zelf met haar leger had gedaan. Haar leger had de macht overgenomen en de Madame was haar status kwijt en kwijnde hysterisch kruipend weg.

een nieuwe start

We zijn nog een tiental dagen verwijderd van de competitiestart van het voetbalseizoen 2011-2012 en voorspellen wie kampioen wordt lijkt voor aanvang uitermate moeilijk. RC Genk lijkt opnieuw de beste papieren te hebben, daar ze grotendeels hun kern wisten bijeen te houden. Ze verloren wel sterkhouder en puntenpakker Courtois, maar met de miljoenen die ze voor hun goudhaantje vingen, kunnen ze de transfermarkt op en zich nog versterken. Ook Matoukou vertrok en dus is een extra centrale verdediger geen overbodige luxe voor de Limburgers. Als we het bestuur mogen geloven, volgen tot eind augustus geen verdere uitgaande transfers meer.

De vice-kampioen Standard staat voor een loodzware opdracht: Witsel vervangen en mogelijk ook nog vervangers vinden voor Carcela en Defour. Voor de Luikenaren zal het een overgangsseizoen worden, want mochten deze laatste twee spelers alsnog vertrekken, wordt het moeilijk om direct twee waardige vervangers in te passen. Er zal dus voor driekwart aan een nieuw middenveld moeten worden gebouwd. Het vinden van creativiteit is dus een noodzaak. De naam van Anderlechtmiddenvelder Legaer viel al meermaals. Ook Buyens en Gorius’ namen circuleerden al op Sclessin, evenals de naam van Koen Persoons. Goede voetballers, daar  kan niet aan getwijfeld worden, maar waardige opvolgers voor de magische driehoek op het Luikse middenveld? Dat zal moeten blijken nadat die dossiers afgehandeld zijn.

Ook RSC Anderlecht kent geen vlekkeloos tussenseizoen. Hun voorbereiding wordt geteisterd door blessures en mokkende spelers, zijnde Legaer en Suarez. Al heeft die laatste ondertussen de plooien gladgestreken met trainer Jacobs. Verder is het afwachten hoe de transfer van hun man van 30 miljoen, Lukaku, evolueert. Hij wordt al sinds jaar en dag aan Chelsea gelinkt, maar ligt met de komst van de nieuwe coach in London niet meer bovenaan de stapel transferdossiers. Voor de Brusselaars is het dan ook afwachten om verdere transfers te doen. De naam van woelwater Mbokani wordt genoemd in het Astridpark als opvolger van de youngster. Daarnaast gaan ze ook voluit voor een andere brok temperament, genaamd Jovanovic. Er zal weer heel wat te beleven vallen bij de hoofdstedelingen.

Maar de (top)ploeg die zich het meest roerde de afgelopen maanden is Club Brugge. Ze stelden alles in het werk om hun reputatie van flauw-zwart weer om te toveren in blauw-zwart met een hernieuwde leuze ‘no sweat no glory’. Het is alvast een stap in de goede richting. Er werd gekozen voor een combinatie van werkkracht met als voortrekker de nieuwe patron Zimling en finesse met spelers als Vazquez en Refaelov. Na de 7 magere jaren, volgen nu mogelijk weer 7 vette jaren, al mogen we ook dit seizoen niet opnieuw te hard van stapel lopen. De eerste weken worden ongetwijfeld cruciaal. Goede resultaten kunnen het hernieuwde geloof in een nieuwe landstitel alleen maar aanwakkeren en eens deze nieuwe ploeg gerodeerd is, kunnen ze het ver schoppen, maar of ze komend seizoen alweer zullen aanknopen met een nieuwe landstitel is nog maar de vraag.

Deze vier ploegen lijken een certitude voor PO I. Voor de andere twee plaatsen kan de strijd opnieuw losbarsten. Alles zal afhangen van welke transfers nog zullen gebeuren, maar Lokeren zal er opnieuw dicht bij zijn, evenals het ook al hernieuwde Zulte-Waregem.

Tot slot zal het onderaan gaan tussen STVV en Bergen. De voorzitterswissel zorgde ervoor dat transferdossiers in de ijskast belandden en dat er enkele opportuniteiten langs hun neus passeerden. Door blessures missen ze voorin slagkracht en daar ligt voorlopig het pijnpunt van de Truienaren. Ook Bergen zal het moeilijk krijgen.

OHL zal een zorgeloos seizoen draaien. Ze hebben een medische infrastructuur die top is en hebben een stadsbestuur die gelooft in het project. Blijven ze er dit seizoen in, dan kunnen ze uitgroeien tot een vaste waarde in de hoogste afdeling. Ze haalden alvast kwaliteit in eerste, tweede en derde klasse. Met een jonge twaalfde man kunnen ze zelfs boven zichzelf uitstijgen.

Of mijn voorbeschouwing klopt, zullen we wederom later dit seizoen en op het einde kunnen vaststellen.

Een kettingreactie van 15 woorden

Enkele posts geleden, riep ik jullie allen op om me enkele woorden te bezorgen. Het resultaat mag er zijn, ik kreeg 22 woorden toegespeeld. Wegens dit grote succes heb ik mijn opdracht iets moeilijker – of kan het makkelijker genoemd worden door deze veelheid aan woorden – gemaakt om een link te leggen tussen deze woorden en ze bijgevolg in een tekst samen te gieten. Hieronder vinden jullie het resultaat van het brouwsel met als ingrediënten de volgende woorden: oligopolie, imperialisme, youtube, zon, markeerstift, constantinopel, archimedes, Androïd, efficiëntie, netwerkprefix, potloodpolitieker, iPad & iPhone 4, Haïti, Justin Bieber en tot slot 2011.

Het resultaat:

Mijn blog zag vorig jaar ergens in maart het levenslicht. Op dat moment waren er amper vragers, maar gaandeweg steeg de vraag naar blogberichten. Ikzelf fungeerde dan als aanbieder van dit leesvoer, maar van een oligopolie kan niet gesproken worden, daar er meerdere aanbieders moeten zijn. Dat zie ik persoonlijk niet zitten, dus zo’n vaart zal het uiteindelijk nooit lopen. Waar wel een koers gevaren wordt is in het proces van het imperialisme, toch in vroegere tijden toen men per boot richting een ander continent trok om het te gaan veroveren teneinde de macht uit te breiden. Dat proces is ook waarneembaar op het net in deze tijden van digitalisering. Online streamen heeft ook aan macht gewonnen en dat is dan ook koren op de molen van Youtube, waarop men videofragmenten, videoclips en dergelijke kan bekijken. Eén van de nummers die men daar kan vinden is het nummer van Superdiesel – ticket naar de zon. Het nummer kan je hieronder beluisteren. Ondertussen kon ik reeds een link leggen tussen de eerste vier woorden uit het lijstje. De woorden in kwestie zijn in het vet gezet en dus aangeduid met een markeerstift, laat ons zeggen. Zelfs mensen uit Istanbul (Vroeger ook wel Constantinopel genaamd) zullen moeite hebben om dit huzarenstukje te verwezenlijken, dit om de simpele reden dat ze niet allemaal de Nederlandse taal machtig zijn. Hoe simpel kan het zijn? Zelfs bebaarde natuurkundigen als Archimedes zouden er om bovenvermelde reden moeite mee hebben. Voor die laatste zouden platformen als Androïd het leven mogelijk vergemakkelijkt hebben. Daar het bedrijf pas in 2003 het levenslicht zag, zou de man 2298 jaar oud moeten geworden zijn om er mee te kunnen hebben gewerkt. Dat is toch iets te oud voor een mens en zijn dermate hoge leeftijd zou ervoor zorgen dat hij wat moeilijkheden zou beginnen ondervinden wat betreft efficiëntie. Ook mij ontbreekt het om deze tekst eventjes op efficiënte wijze verder te zetten, want woorden als netwerkprefix vinden moeilijk ingang in deze tekst. Ik heb toch maar de beslissing om het erin te zetten kracht bijgezet door het woord in de tekst te integreren door creatief en recht toe recht aan te zijn. Daar kunnen potloodpolitiekers nog een puntje aan zuigen. Deze politici hebben namelijk moeite om hun beslissingen kracht bij te zetten en ze zouden hun beslissingen toch maar steeds teniet doen en wijzigen door er met de gom over te gaan zodat ze opnieuw moeten beginnen. Ze spelen liever met hun iPad en iPhone 4 waardoor hun aandacht verdeeld is en niet meer ten volle gericht is op hun dagdagelijkse taken. Met hun smartphones staan ze zo in contact met heel de wereld en zijn ze wel van alles op de hoogte, zelfs van de laatste nieuwtjes uit pakweg Haïti. Maar daar gaat het in tijden van politieke impasses niet om. In regeren zit het woord eren en ze zijn niet bepaald een eer voor het land. Wie wel een eer is voor zijn land is het tieneridool Justin Bieber. Hij was de internetsensatie van vorig jaar, maar zal hij in 2011 nog beter kunnen doen? Hij zou zich beter bezig houden met het spelen van spelletjes als monopoly zoals zijn leeftijdsgenootjes.

De trein van 12u32

Voor de tekst bestaande uit het tiental woorden dat door jullie werd verkozen, zal het nog even vingerdraaien, tandenbijten en wachten zijn. Dit schrijfsel is gewoon een kort tussendoortje. Waarover het zal gaan, weet ik niet. Ik schrijf maar wat. Laat ik het maar even hebben over een kort gesprek deze middag op het perron van het station. Het regende na dagen van brandende zonneschijn, dus haastte ik me op weg naar het hokje dat bescherming bood tegen de regenval. Wachten op de trein is turen naar de spoorwegwissel waar de treinen die van Kortemark en Torhout komen elkaar kruisen. Tot op dit moment nog niets abnormaals aan dit wachtmoment op mijn trein richting Gent. Gaandeweg kwam er meer volk bij op het perron en ook zij zochten beschutting. Ik stond in het eerste kotje en er kwamen twee vrouwen/dames aan. De ene kwam in hetzelfde hok als mij staan, terwijl de andere doorwandelde naar de volgende beschuttingsplaats. Nog steeds weinig niet-alledaagse dingen wat mij betreft. De vrouw haalde wat tabak uit en rolde bijgevolg een sigaret die ze, eens gerold, opstak. Van de rook had ik eigenlijk niets gemerkt, tot ze plots de stilte doorbrak op een uiterst clichématige manier en de rook mijn neus bereikte: “Tis nogal een weer é zeg.” Vriendelijk als ik ben, antwoordde ik, waarna een korte conversatie over het weer zich ontspon. Onderhand had de trein halt gehouden in het station. Ook de regen was gaan liggen en ik liep ver door naar achterin de trein, dit omdat ik dan in Gent minder ver moet stappen richting de trap die me naar de bushalte begeleidt.

Op de trein zelf was het uitermate rustig. De plaatsen waren amper bezet, waardoor ik desgevallend een rustig plaatsje kon uitkiezen. Eens gezeteld bleek het toch zo rustig niet. Een moeder met kind was op weg naar Brussel en u weet hoe kinderen zijn op een trein. De treinbegeleider was al even chill als de trein zelf en hij vertrouwde op mijn eerlijkheid dat ik niet aan het zwartrijden was, wat ik dan ook op prijs stelde. De conducteur (om toch nog maar eens het iets denigrerende equivalent te gebruiken) had waarschijnlijk gedacht dat hij een rustige namiddag tegemoet ging, maar de naar Brussel reizende moeder bestookte hem met enkele vragen. Of ze in Gent zeker de aansluiting zou halen richting Brussel (de trein spoorde niet door tot in Brussel, denk ik) en of de begeleider er haar ten gepaste tijde aan zou herinneren welk het exacte uur was dat ze in Deinze en Gent stationneerden. De conversatie duurde toch wel enkele minuten en de vrouw kon waarschijnlijk amper begrijpen waarom de treinbegeleider haar nog niet van precieze antwoorden kon voorzien. Hij beëindigde het gesprek door haar te zeggen dat hij haar nog persoonlijk zou laten weten hoe laat het was en of ze haar aansluiting richting Brussel nog zou kunnen halen. Een behulpzame kerel, het moet gezegd. Oja, ze haalde haar aansluiting en had zelfs nog enkele minuten overschot.

Dit waren zowat de opwindende momenten van een voor het overige saaie zondag. Een muziekje om het toch opnieuw wat dartel te maken:

Gezocht: een tiental woorden

De blokperiode nadert haar ontknoping en zal meedogenloos uitmonden in een nietsontziende examenperiode. Teneinde die periodes wat te verzachten, ben ik op zoek naar een tiental trefwoorden om daar dan een tekst rond te weven. Dit wil ik doen om me even aan dat blokgedruis te onttrekken en me even creatief uit te leven. Dus de oproep is uiterst simpel: bezorg me in totaal een tiental woorden en ik zal daar ten gepaste tijde een verhaaltje rond borduren!

Dank bij voorbaat!

Tijd voor een balans

Dinsdagavond rond kwart over tien ‘s avonds floten Frank De Bleeckere, Christof Virant en Philippe Flament de laatste fluitsignalen van de Jupiler Pro League editie 2010-2011. Voor KRC Genk was dit het startschot van een korte nacht vol feestgedruis. Het Crystalbier vloeide er dan ook rijkelijk. Zaterdag sluit de bekerfinale het Belgisch voetbalseizoen definitief af. Dit is dus een mooi moment om de eindbalans op te maken en het te toetsen aan mijn tussentijdse balans.

Ik moet ridderlijk toegeven dat ik er behoorlijk naast zat met mijn prognose over het verloop van de play-offs. Zo stelde ik dat RSC Anderlecht met de titel ging lopen, terwijl ze ontgoochelden en slechts derde eindigden, wat hun status niet waardig is. Het verlies van Mbark Boussoufa heeft diepere wonden nagelaten dan ik kon vermoeden. Niemand kon dan ook voorspellen dat de grootste bedreiging voor de Genkenaren van Luikse kant zou komen. Het seizoen kon dan ook niet mooier eindigen dan een rechtstreeks duel om de titel. Een week eerder had zich bij onze noorderburen eenzelfde scenario voorgedaan. Ook daar trok de thuisploeg, Ajax, aan het langste eind, al was hun suprematie in de titelmatch een pak groter dan afgelopen dinsdag in Limburg.

Verder gokte ik dat Gent en Club Brugge akelig dicht zouden komen. De Gentenaren ontgoochelden over de hele lijn en konden geen Europees voetbal afdwingen. Club Brugge op zijn beurt maakte even aanstalten om nog dicht te komen, maar ze trokken de wisselvallige lijn van hun seizoen door in het slotakkoord. Knalprestaties werden afgewisseld met ongeïnspireerd voetbal. De voorronde van de Europa League is dan ook een schamele troost voor het vernieuwdende FCB.

Wat play-off II betreft, gaf mijn glazen bol ook daar niet thuis. KV Mechelen leek mijns inziens de gedoodverfde favoriet om te winnen, maar uiteindelijk ging de winst naar de stille Kempen in Westerlo. Door hun finaleplaats in de beker tegen Standard, dat zich verzekerde van voorronde Champions League, mogen zij ook aantreden in de voorrondes van de Europa League.

Om mijn prognose helemaal de grond in te kunnen boren, moest ik ook in de degradatieplay-offs de bal verkeerd slaan, wat dan ook het geval was. Ik dichtte Charleroi nog enige kansen toe op de redding, ofte play-offs met de tweedeklassers, maar het waren uiteindelijk de Oostkantonners uit Eupen die met enkele wereldgoals de tijdelijke redding bewerkstelligden. Ondertussen lijkt ook daar een verlengd verblijf in eerste klasse niet meer mogelijk.

Missen is menselijk en daar voetbal geen exacte wetenschap is, mag het bij deze vergeven worden.

Het oog wil ook wat

De vorige lay-out was niet slecht, maar enkele mankementen zorgden ervoor dat ze geen lang leven beschoren was als omkadering voor mijn schrijfsels. Het was simpelweg onmogelijk om op een gebruiksvriendelijke manier terug te keren naar de hoofdpagina. Het was dus hoog tijd om een nieuw kleurenpalet mijn teksten te laten opfleuren.

Hopelijk kan dit als de definitieve vormgeving dienen. De blog wordt gaandeweg uitgebreid en verfijnd, maar alles op zijn tijd, want tijd is geld en van die dingen. En de komende maand moet er geleerd worden teneinde onrechtstreeks (via werk met het te verdienen diploma) geld te verdienen.

Onze eigenste Stromae luidt dit nieuwe begin in met een heerlijk deuntje. Wederom een hit in wording, zoals alle nummers op zijn album Cheese trouwens! Geniet!