Een 10 om te zien

Een der mijner frustraties de afgelopen maanden was zoals hier gelezen kon worden het vak ‘Creatief schrijven’. Sommige frustraties zijn gelukkig van tijdelijke aard en ook bij dit vak was dat het geval. Het wachten op het resultaat van mijn werkijver in semester 3 ging dan ook deels gepaard met het nodige nagelbijten en tandengeknars, want de vraag was of ik er zou door zijn voor dit immer onaangename vak. Afgelopen vrijdag was het dan zover! Toen ik mijn naam hoorde, kon ik om dat velletje papier gaan, waar hopelijk mooie resultaten op zouden staan. Anderhalve maand zwoegen, mocht wel mooie vruchten afwerpen, vond ik.

Qua suspens zat het bijzonder goed. Ze hadden gelukkig weinig kaas gegeten van nervositeit opvoeren en zouden bijgevolg nog het een en ander kunnen leren van Walter Grootaers. Maar laat hen daar toch nog minstens anderhalf jaar mee wachten tot ik de Gentse schoolbanken en aula’s heb verlaten. Ondertussen ben ik hier toch aardig op weg om in de laatstgenoemde zijn voetsporen te treden. Qua spanning verhogen en bloedsomlopen te laten versnellen, geef ik mezelf toch een 14/20! Maar jammer genoeg zag ik vaak getallen die onder die score vielen, zoals het getal wat naast het opleidingsonderdeel Economie kwam te staan. Een faliekante buis voor dit, mijns inziens, onnodige vak in de richting journalistiek was het gevolg. Daarnaast kwam ik voor mijn examen internationale geschiedenis ook 1 puntje te kort. Al kan ik daar voor mezelf verzachtende omstandigheden inroepen, daar ik in de dagen voorafgaand aan dit examen moest vechten tegen de ziektekiemen die zich meester hadden gemaakt van mijn persoon. In de tweede zittijd moet dit resultaat dus beter kunnen zijn.

Wat mijn journalistieke vakken (journalistieke technieken, mediumgerelateerde technieken krant, inleiding onderzoeksjournalistiek, Nederlands en jawel creatief schrijven) betreft, heerst enkel blijdschap, want daar was de laagste score een 10. Dat wil dus zeggen dat de creatieve schrijfsels goed genoeg waren (lees: amper clichés bevatten) om me te doen slagen.

Ik kan dus overwegend positief terugblikken op de maand januari en ik mag dan ook met enige trots stellen dat 2011 goed is ingezet. Al kon het dus nog altijd beter, maar laat het realisme toch even primeren. Na inspanning komt ontspanning luidt het cliché en dus zal de boog deze maand behoorlijk slap hangen. Party all the way!

En ja hoor, dan is het nu tijd voor een streepje muziek. Dubstep Maestro!

Tijdreis

De degout van het creatief schrijven heeft nog iets ruimere proporties aangenomen. De degout richt zich misschien niet zo zeer tot het vak zelf, maar eerder tot de docente die er telkens weer in slaagt de moraal van de studenten op een onnavolgbare manier te kelderen. Dan ben je als student al eens tevreden dat je vooruitgang boekt en de clichés achterwege weet te laten, dan vindt ze toch weer een ander punt om op door te drammen. En hoe ze die vindt, vind ik wel behoorlijk bewonderenswaardig, maar evenzeer zielig. Me dunkt heeft ze een aangeboren afkeer voor bijvoeglijke naamwoorden (naast die coor clichés). Het kan echter aangeleerd zijn doorheen de jaren, ik weet het niet en ik wil het ook niet weten. In de episode van deze week had ik het in een bepaalde zin over verbrande rubber. Bleek dat toch niet goed, zeker?! Ik moest het bijvoeglijk naamwoord ‘verbrande’ weglaten en in het in mijn eigen woorden beschrijven… Dat is nu toch wel je reinste onzin en ik kon haar ter plekke villen op dat eigenste ogenblik toen ze me daar schromelijk op mijn plaats zette (of zo voelde het toch aan). Het tevreden gevoel dat ik had voor ze langs kwam ter controle was ineens in de verste verte niet meer te bespeuren. Het positieve aan de zaak is dat er maar 3 lessen meer op het programma staan, wat wil zeggen dat deze lessenreeks al halfweg is. Nu maar hopen dat dit geen bissertje wordt, maar de gedachte dat ik er na januari vanaf kan zijn, sterkt me in mijn queeste naar een 10+.

Genoeg gejammer en gefrustreer, tijd voor een positieve noot. Dit lijkt me nog eens de week van de feestjes te zijn en daar moet van genoten worden, met volle teugen zelfs. De overgang van 10 naar 11 november is naar jaarlijkse traditie een certitude als het op feesten aankomt. Een spel in Gent zet altijd de toon om ons later op de avond nog richting overpoort te begeven. Maar die traditie heeft de afgelopen twee jaar een nieuwe wending gekregen met een kotfeestje in de Rozier. Vorig jaar werd ik daar nog geheel onterecht buiten gezet, maar dat belette me niet om er terug te keren. Dit jaar kon ik het uitzingen tot het einde (lees: tot het bier op was). Daarna kon de trip richting Overpoort worden ingezet, maar hoofd- en oorpijn gooide voor mij enigzins roet in het eten. Vandaag (vrijdag) ben ik terug mens en staat feest nummer 2 op het programma: 80′s party. Het belooft een nostalgisch feest te worden met alle beste platen uit – hoe kan het ook anders – de jaren ’80. Veel platen uit dat decennium waren een inspiratiebron voor de hedendaagse bands. Welke dat zijn is voor jullie om uit te vissen. Hopelijk geraken we zaterdag vlug gerecupereerd van die party, want des avonds trekken we dan met z’n allen richting de loods van optimaT voor de stubrufuif  (Was het nu 80, 90 of 2000?) om enigzins in de sfeer van de eighties te blijven. Kortom: het weekend belooft een muzikale tijdreis te worden doorheen de laatste 3 decennia popmuziek.

Afsluiten doen we traditiegetrouw met een lied. Dit nummer is één van de platen van het moment en wordt vaak op tmf gedraaid. Enjoy!

Summary

De eindbalans is gekend: net niet geslaagd over de hele lijn. Desalniettemin valt het een positief resultaat te noemen. Ik wist net genoeg over de Belgische geschiedenis om dat vak vaarwel te zeggen. Ook voor door de cluster maatschappij I met als onderdelen sociologie en psychologie wist ik me te wurmen. Daarnaast bracht ik het er zoals reeds eerder vermeld ook goed vanaf op het mondeling herexamen bij dhr. Van de Casteele. Het enige struikelblok was mediarecht. Eén punt was het verschil tussen de status ‘geslaagd’ en ‘niet geslaagd’ en dat maakt het toch ietwat frustrerend. In de eerste periode had ik hiervoor een 8 en nu moest ik het stellen met een 6, waardoor ik niet gedelibereerd kon worden! Ach ja, het zij nu zo en er is dan ook geen man over boord. Ik kan het tweede jaar dus met goede moed aanvatten, maar eerst kan ik nog een weekje vakantie nemen! En laat het ons welverdiend noemen!

Een frisse neus halen vooraleer het nieuwe academiejaar van start gaat, moet me de nodige zuurstof geven om er opnieuw een goede negen maanden tegenaan te gaan. Benieuwd wat deze periode zal baren…

Dilemma’s

Kiezen is verliezen! Daar kan je nu eenmaal niet om heen… Zeker als je keuzes hebt tussen twee of meerdere amusante gebeurtenissen. Ik meldde eerder al dat ik in een haat-liefdeverhouding leef met mijn favoriete sport. Langs de ene kant kan het me hoe langer hoe meer gestolen worden, maar langs de andere kant kan ik me moeilijk een weekend zonder voetbal indenken. Kom daar dan nog eens bij dat ik vaak kies om toffe scoutsweekends links te laten liggen om een wedstrijd te spelen. Menig mensen verklaarden me reeds zot, waar ik ondertussen goed kan in komen. Maar met mijn ambitie om ooit opnieuw deel uit te maken van de A-kern (van een schrale vierdeprovincialer nota bene) noopt me mede om die weekends links te laten liggen.

Langs de andere kant dringt zich nog een andere moeilijke keuze op. Na zowat vier jaar leiding geven begin ik het ook zo wat gezien te hebben. Leiding geven vind ik niets, maar sommige randgebeurtenissen vragen steeds meer van een mens, zeker omdat het er het laatste jaar steeds minder los aan toe gaat. Of dit nodig is, laat ik even in het midden, want het heeft zo zijn pro’s en contra’s. Ik spreek alvast niet alleen voor mijn eigen winkel, nog enkelen delen deze mening. Feit is dat het komend scoutsjaar zich als uitermate druk aandient en dus zal het er niet op verbeteren. Ik had me vooraf voorgenomen om vijf jaar leiding te geven. Ik heb enerzijds het gevoel dat ik wel nog een jaar verder kan, maar anderzijds duikt de vrees voor het jaar te veel op. Vast staat dat een moeilijke knoop zal moeten worden doorgehakt. Voorlopig staat het percentage om er nog een jaar bij te doen op 70%!

Wachten…

Wachten, het is niet mijn beste en favoriete activiteit. Vooral als je niet weet hoe lang nog! Je geeft jezelf dan de hoop dat het achter de volgende patiënt aan jou is, tot je tot je ontgoocheling moet vaststellen dat de dokter opnieuw een andere naam omroept als ze de wachtzaal binnenkomt. Een wachtzaal, nog zoiets! Een heleboel andere mensen, sommige in een drukke conversatie over clichéonderwerpen als het weer (uitermate toepasselijk in deze overgangsperiode), anderen dan weer over de patiënt die net de wachtkamer heeft verlaten, net als ik wachtend op het verlossend moment. En als je niet in een coversatie bent verwikkeld, wat moet je dan doen? Boekskes lezen. Maar in boekskes als Flair en consoorten kan ik mijn heil niet vinden! Dan zit er maar 1 ding op: wachten, nagelbijten en verschillende poses aannemen omdat er stramheid optreedt! En dan hoor je plots na al dat tobben je naam weerklinken van tussen de deurstijlen. Tenslotte hoef je godbetert amper 10 minuten binnen te zijn!

Toepasselijk hierbij een ander nummer. De titel is toch toepasselijk!