Een 10 om te zien

Een der mijner frustraties de afgelopen maanden was zoals hier gelezen kon worden het vak ‘Creatief schrijven’. Sommige frustraties zijn gelukkig van tijdelijke aard en ook bij dit vak was dat het geval. Het wachten op het resultaat van mijn werkijver in semester 3 ging dan ook deels gepaard met het nodige nagelbijten en tandengeknars, want de vraag was of ik er zou door zijn voor dit immer onaangename vak. Afgelopen vrijdag was het dan zover! Toen ik mijn naam hoorde, kon ik om dat velletje papier gaan, waar hopelijk mooie resultaten op zouden staan. Anderhalve maand zwoegen, mocht wel mooie vruchten afwerpen, vond ik.

Qua suspens zat het bijzonder goed. Ze hadden gelukkig weinig kaas gegeten van nervositeit opvoeren en zouden bijgevolg nog het een en ander kunnen leren van Walter Grootaers. Maar laat hen daar toch nog minstens anderhalf jaar mee wachten tot ik de Gentse schoolbanken en aula’s heb verlaten. Ondertussen ben ik hier toch aardig op weg om in de laatstgenoemde zijn voetsporen te treden. Qua spanning verhogen en bloedsomlopen te laten versnellen, geef ik mezelf toch een 14/20! Maar jammer genoeg zag ik vaak getallen die onder die score vielen, zoals het getal wat naast het opleidingsonderdeel Economie kwam te staan. Een faliekante buis voor dit, mijns inziens, onnodige vak in de richting journalistiek was het gevolg. Daarnaast kwam ik voor mijn examen internationale geschiedenis ook 1 puntje te kort. Al kan ik daar voor mezelf verzachtende omstandigheden inroepen, daar ik in de dagen voorafgaand aan dit examen moest vechten tegen de ziektekiemen die zich meester hadden gemaakt van mijn persoon. In de tweede zittijd moet dit resultaat dus beter kunnen zijn.

Wat mijn journalistieke vakken (journalistieke technieken, mediumgerelateerde technieken krant, inleiding onderzoeksjournalistiek, Nederlands en jawel creatief schrijven) betreft, heerst enkel blijdschap, want daar was de laagste score een 10. Dat wil dus zeggen dat de creatieve schrijfsels goed genoeg waren (lees: amper clichés bevatten) om me te doen slagen.

Ik kan dus overwegend positief terugblikken op de maand januari en ik mag dan ook met enige trots stellen dat 2011 goed is ingezet. Al kon het dus nog altijd beter, maar laat het realisme toch even primeren. Na inspanning komt ontspanning luidt het cliché en dus zal de boog deze maand behoorlijk slap hangen. Party all the way!

En ja hoor, dan is het nu tijd voor een streepje muziek. Dubstep Maestro!

Zingeving

De laatste bladzijde van mijn cursus RZL (Religie, Zingeving en Levensbeschouwing) is omgeslagen. Morgen is de dag des oordeels wat betreft mijn laatste examen voor januari 2011! Het was met horten en stoten dat ik me door dit 150 bladzijden lange schrijfsel heb gewurmd. Ik moet toch zeggen dat het mijn blik op de religie enigszins heeft bijgesteld. Zelf reken ik me niet tot de christenen, wat echter niet wil zeggen dat ik niet geloof. Als je niet gelooft, geraak je mijns inziens amper vooruit. Iedereen heeft zijn idealen die hij of zij wil nastreven en dat sterkt hem in zijn queeste deze te verwezenlijken.

Mijn idealen zal ik hier nu niet openbaar maken. Ik zal voorlopig mijn focus op die cursus RZL houden en hopen dat het tot een goed einde komt. Ervoor bidden, zal ik niet doen, om de simpele reden dat ik er niet in geloof dat een gebedje me zal helpen. Je bent als persoon de enige zingever van je handelen en dus moet je geen hulp van hogerhand vragen om je bij te staan. In een mondeling examen, want ja dat staat me morgen te wachten, ben je dus enkel op jezelf aangewezen en natuurlijk ook op het vragenkaartje dat je trekt. Laat ik in dat laatste nu geen krak zijn. Ik slaag er maar al te vaak in de moeilijkste reeks te trekken, maar een goed student moet zelfs daar niet bang van zijn. Dat spreekt voor zich. Maar of ik me altijd tot die horde voorbeeldige studenten dien te rekenen, laat ik evenzeer in het midden.

Het komt er morgen op aan geen mal figuur te slaan, zelfverzekerd te zijn en achter je eigen argumenten te staan, want er zal vaak naar de eigen mening gevraagd worden. Een goede nachtrust zal me hier ongetwijfeld bij helpen, want een uitgerust man is er twee waard (en een vrouw nog veel meer)!

Afsluiten doe ik met een zomers hitje vanop de plaat De Maxx Long Player 13 Summer Edition:

Tijdreis

De degout van het creatief schrijven heeft nog iets ruimere proporties aangenomen. De degout richt zich misschien niet zo zeer tot het vak zelf, maar eerder tot de docente die er telkens weer in slaagt de moraal van de studenten op een onnavolgbare manier te kelderen. Dan ben je als student al eens tevreden dat je vooruitgang boekt en de clichés achterwege weet te laten, dan vindt ze toch weer een ander punt om op door te drammen. En hoe ze die vindt, vind ik wel behoorlijk bewonderenswaardig, maar evenzeer zielig. Me dunkt heeft ze een aangeboren afkeer voor bijvoeglijke naamwoorden (naast die coor clichés). Het kan echter aangeleerd zijn doorheen de jaren, ik weet het niet en ik wil het ook niet weten. In de episode van deze week had ik het in een bepaalde zin over verbrande rubber. Bleek dat toch niet goed, zeker?! Ik moest het bijvoeglijk naamwoord ‘verbrande’ weglaten en in het in mijn eigen woorden beschrijven… Dat is nu toch wel je reinste onzin en ik kon haar ter plekke villen op dat eigenste ogenblik toen ze me daar schromelijk op mijn plaats zette (of zo voelde het toch aan). Het tevreden gevoel dat ik had voor ze langs kwam ter controle was ineens in de verste verte niet meer te bespeuren. Het positieve aan de zaak is dat er maar 3 lessen meer op het programma staan, wat wil zeggen dat deze lessenreeks al halfweg is. Nu maar hopen dat dit geen bissertje wordt, maar de gedachte dat ik er na januari vanaf kan zijn, sterkt me in mijn queeste naar een 10+.

Genoeg gejammer en gefrustreer, tijd voor een positieve noot. Dit lijkt me nog eens de week van de feestjes te zijn en daar moet van genoten worden, met volle teugen zelfs. De overgang van 10 naar 11 november is naar jaarlijkse traditie een certitude als het op feesten aankomt. Een spel in Gent zet altijd de toon om ons later op de avond nog richting overpoort te begeven. Maar die traditie heeft de afgelopen twee jaar een nieuwe wending gekregen met een kotfeestje in de Rozier. Vorig jaar werd ik daar nog geheel onterecht buiten gezet, maar dat belette me niet om er terug te keren. Dit jaar kon ik het uitzingen tot het einde (lees: tot het bier op was). Daarna kon de trip richting Overpoort worden ingezet, maar hoofd- en oorpijn gooide voor mij enigzins roet in het eten. Vandaag (vrijdag) ben ik terug mens en staat feest nummer 2 op het programma: 80′s party. Het belooft een nostalgisch feest te worden met alle beste platen uit – hoe kan het ook anders – de jaren ’80. Veel platen uit dat decennium waren een inspiratiebron voor de hedendaagse bands. Welke dat zijn is voor jullie om uit te vissen. Hopelijk geraken we zaterdag vlug gerecupereerd van die party, want des avonds trekken we dan met z’n allen richting de loods van optimaT voor de stubrufuif  (Was het nu 80, 90 of 2000?) om enigzins in de sfeer van de eighties te blijven. Kortom: het weekend belooft een muzikale tijdreis te worden doorheen de laatste 3 decennia popmuziek.

Afsluiten doen we traditiegetrouw met een lied. Dit nummer is één van de platen van het moment en wordt vaak op tmf gedraaid. Enjoy!

Ritten achterna

Daar is de volgende vakantieperiode alweer. Vakantie in de zin van 2 lesluwe weken zoals dat in hogeschoolkringen ook wel wordt genoemd. Het zal jammer genoeg niet de periode worden van de impotente teensletsen (lees: player-teenslippers) en het genieten van de zonnebrand. Dit laatste om de simpele reden dat we in een land woont waar het moeilijk is om het weer te voorspellen. Hopelijk kunnen we in de komende veertiendaagse genieten van enkele zonnestralen. Het legt alvast goed aan, maar hopen op veertien dagen onafgebroken zon zou een beetje naïef zijn. Maar de zonovergoten dagen zullen met open armen ontvangen worden en ten volle benut. De vierdehandskoersfiets staat al te lang stof te verzamelen. Zo lang al dat hij sommige stofdeeltjes reeds dubbel bezit. Ik moet dus dringend op zoek naar nog iemand anders om van stofdeeltjes te ruilen. Een andere optie is om de stofdeeltjes te transfereren naar één of meerdere stofdoeken. Daarna staat de compressor te popelen om nog eens druk uit te oefenen op de binnenband. Hopelijk niet te veel, want trop is te veel en te veel is trop.Dat mocht ik ooit al eens van zeer dichtbij ervaren toen de compressor iets te veel lucht had geïnjecteerd in het achterwiel. Niets ernstigs denkt u, ware het niet dat mijn hoorstelsel zich ongeveer op hetzelfde niveau op een kleine 5 centimeter van mijn band bevond. Met als resultaat: tijdelijke tinnitus.
Eens afgestoft en opgeblazen zal ik dan vertrekkensklaar zijn om met tegen een razende rotvaart langs de Lichterveldse wastines te razen. Denkend dat ik Henri Vanlerberghe ben die de tegenstand in Vlaanderens mooiste in de vernieling rijdt. Want dat beetje koerstalent lijk ik wel geërfd te hebben of dat maak ik mezelf ten minste wijs. Alleen langs de Vlaamse velden rijden terwijl je jezelf inbeeldt dat je alleen weg bent naar jouw ‘moment de gloire’ terwijl het publiek je vooruit stuwt en dat aan de aankomst de bloemenmeisjes staan te popelen om je te voorzien van de bloemen met de bijhorende piepers. Jammer genoeg is de realiteit enigzins anders! Het stalen ros zal waarschijnlijk wel iets weg hebben van de tweewielers uit Rittens periode, maar de benen zal ik niet hebben, wetende dat ze in die tijd algauw ritten reden van om en bij de 600 kilometer. Van een huzarenstuk gesproken!

Terug naar de realiteit van de dag. Er zal ook alweer wat schoolwerk verzet moeten worden, want de maanden mei en juni naderen opnieuw zienderogen. Dat wil zeggen dat de koe van de paasvakantie bij de horens zal moeten worden gevat. Wat staat er op het programma? Dat weet ik zelf nog niet helemaal, maar dat zal mijn nog op te maken planning wel uitwijzen. Dat zijn voorlopig nog zorgen voor morgen! Eerst nog even van de zon genieten en me mentaal voorbereiden op de spetterende fuif van zaterdag met enkele niet nader vernoemde top-diskjockeys!

Om de vakantiestemming toch iets te versterken sluit ik graag opnieuw af met een lied, want zo ben ik wel! Een muzikaal manusje van alles. Droom alvast weg naar een plekje langs de Vlaamse kust voorzien van een cocktail met een rietje en al wat daar volgens jou nog bijhoort! Sliek de Zeesterre zorgt voor de rest met zwoele vibes en diepzinnige teksten!

Elk zijnen dag

Met deze gevleugelde woorden van Gerrit Callewaert uit Bavikhove, deelgemeente van Harelbeke, zou ik jullie allen graag welkom heten aan het begin van mijn wandeling doorheen het wereldwijde web. Wat hier zoal zal verschijnen, kan ik bij deze nog niet officieel mede delen, door de simpele reden dat ik het zelf nog niet helemaal weet. Misschien is het een bevlieging, misschien zal de microbe me bijten en zal ik hier op regelmatige basis eens iets posten. Tijd zal raad brengen en ook enkele andere interne en externe factoren zullen hier geen onbelangrijke rol in spelen. Het gegeven tijd komt almaar nadrukkelijk opspelen. Desalniettemin heb je als hogeschoolstudent tussen alle lessen door eigenlijk best veel tijd. Soms zijn we ons niet altijd even gewaar in welke luxepositie we ons bevinden.

Ik had zo diep vanbinnen een gevoel dat ik wel nood zou hebben aan dergelijke blog om alles wat van me af te werpen. Eens het hoofd leegmaken bij tijds kan mijns inziens geen kwaad. Als een simpele student, voetballer, scoutser… heb ik ook wel eens frustraties die eruit moeten en ik ben niet de persoon die met zijn vuisten spreekt als het hem even niet goed afgaat. Als uitlaatklep lijkt het me dan wel zinvol om er een digitaal ‘dagboek’ op na te houden. Gelukkig bestaat mijn leven niet volledig uit frustraties, integendeel zelfs. Ik weet genoeg te profiteren van de deugden van het leven als daar zijn: een stapje zetten in de wereld (niet te veel, niet te weinig), een terrasje doen (ideaal bij deze temperaturen), sporten (de ideale uitlaatklep voor de overtollige energie)…

Ten slotte kan ik zeker genieten van een vleugje muziek. Ik houd niet van stilte, dus is er muziek nodig om dat te doorbreken. Welke genres ik beluister is afhankelijk van de gemoedstoestand. Wat muziek betreft ben ik behoorlijk ruimdenkend (vind ik toch van mezelf). Enkele genres niet te na gesproken. Death metalmuziek, groepen als Tokio Hotel, Jonas Brothers… zullen niet gauw door mijn boxen gallen.

Het zit er dan ook dik in dat ik hier ten gepaste tijde wel eens een liedje zal posten, de muziek van de moment of muziek van vroeger waar ik opnieuw aan verknocht ben…
Op dit moment kan het nieuwste nummer van Roisin Murphy me meer dan bekoren. Een goeie melodie, een niet overdreven beat. Het zet aan tot bewegen!

Tot de volgende!