De nieuwe hobby heeft al nieuwe proporties aangenomen, want ik heb wat zitten klooien en ben op deze wijze tot een eerste (soort van) remix gekomen. Het betreft het nummer van Mason, genaamd Exceeder. Een remix mag voor mij niet te ver van het origineel staan en daarom heb ik er toch weten voor te zorgen dat de oorspronkelijke versie in ere behouden bleef.
Ik zou zeggen, oordeel zelf en als u het goed of slecht vint, heb geen schroom me dit te melden door simpelweg te reageren! Geniet!
Oh ja, u kan ook berichten liken vanaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaf NU!
Ik houd niet van stilte en dus staat de radio, tv, windows mediaplayer… vaak op. Het kan dan ook moeilijk anders dan dat ik bijblijf met de laatste hitjes. Ik heb er al enkele jaren een persoonlijke sport van gemaakt om potentiële hitjes te spotten. Zo kan ik toch met enige trots stellen dat ik jullie de nieuwste van Stromae kon aanbevelen als potentiële grijsdraaier. De datum waarop ik dat deed kunt u zien bij een van mijn vorige posts.
Uiteindelijk is dat niet moeilijk. Als een liedje je spontaan een goed gevoel geeft (valt moeilijk te beschrijven), weet je dat het goed zit. Echte hitjes herken je door de eenvoud waarmee ze gemaakt zijn. Hitjes zijn vervolgens ook geschenken voor dj’s en van dat laatste mocht ik afgelopen vrijdag een eerste keer proeven. Ik moet bekennen dat ik toch met knikkende knieën mijn eerste stappen zette in deze nieuwe wereld, maar hitjes namen alle druk weg. Het zien losgehen van de dansvloer bezorgt de plaatjesdraaier een goed gevoel en de drive om er een spetterend feest van te maken. Mijn eerste gig was dus geslaagd en komend weekend staat al een nieuw optreden op het programma. Een derde feest komt er ook aan, maar daar is nog geen datum voor. Wat oorspronkelijk eerder als grap begon, krijgt nu toch wat invulling. Niet dat voor mij een toekomst als DJ is weggelegd, maar op occasionele basis lijkt het me wel eens tof om de dansvloer on fire te zetten.
Een nummer dat de fuifzalen in deze tijden in lichterlaaie kan zetten is de nieuwste van Rihannamepper Chris Brown. Dat voorval valt natuurlijk niet goed te praten, maar dat de heer ook goede muziek kan maken, mogen we ook wel eens accentueren. Desalniettemin vind ik dat hij vooral kutmuziek maakt, maar deze kan bij mij toch op bijval rekenen. Listen and judge! Voor mij is dit een hitje van het moment, grijsgedraaid is hij in alle geval zo goed als!
De degout van het creatief schrijven heeft nog iets ruimere proporties aangenomen. De degout richt zich misschien niet zo zeer tot het vak zelf, maar eerder tot de docente die er telkens weer in slaagt de moraal van de studenten op een onnavolgbare manier te kelderen. Dan ben je als student al eens tevreden dat je vooruitgang boekt en de clichés achterwege weet te laten, dan vindt ze toch weer een ander punt om op door te drammen. En hoe ze die vindt, vind ik wel behoorlijk bewonderenswaardig, maar evenzeer zielig. Me dunkt heeft ze een aangeboren afkeer voor bijvoeglijke naamwoorden (naast die coor clichés). Het kan echter aangeleerd zijn doorheen de jaren, ik weet het niet en ik wil het ook niet weten. In de episode van deze week had ik het in een bepaalde zin over verbrande rubber. Bleek dat toch niet goed, zeker?! Ik moest het bijvoeglijk naamwoord ‘verbrande’ weglaten en in het in mijn eigen woorden beschrijven… Dat is nu toch wel je reinste onzin en ik kon haar ter plekke villen op dat eigenste ogenblik toen ze me daar schromelijk op mijn plaats zette (of zo voelde het toch aan). Het tevreden gevoel dat ik had voor ze langs kwam ter controle was ineens in de verste verte niet meer te bespeuren. Het positieve aan de zaak is dat er maar 3 lessen meer op het programma staan, wat wil zeggen dat deze lessenreeks al halfweg is. Nu maar hopen dat dit geen bissertje wordt, maar de gedachte dat ik er na januari vanaf kan zijn, sterkt me in mijn queeste naar een 10+.
Genoeg gejammer en gefrustreer, tijd voor een positieve noot. Dit lijkt me nog eens de week van de feestjes te zijn en daar moet van genoten worden, met volle teugen zelfs. De overgang van 10 naar 11 november is naar jaarlijkse traditie een certitude als het op feesten aankomt. Een spel in Gent zet altijd de toon om ons later op de avond nog richting overpoort te begeven. Maar die traditie heeft de afgelopen twee jaar een nieuwe wending gekregen met een kotfeestje in de Rozier. Vorig jaar werd ik daar nog geheel onterecht buiten gezet, maar dat belette me niet om er terug te keren. Dit jaar kon ik het uitzingen tot het einde (lees: tot het bier op was). Daarna kon de trip richting Overpoort worden ingezet, maar hoofd- en oorpijn gooide voor mij enigzins roet in het eten. Vandaag (vrijdag) ben ik terug mens en staat feest nummer 2 op het programma: 80′s party. Het belooft een nostalgisch feest te worden met alle beste platen uit – hoe kan het ook anders – de jaren ’80. Veel platen uit dat decennium waren een inspiratiebron voor de hedendaagse bands. Welke dat zijn is voor jullie om uit te vissen. Hopelijk geraken we zaterdag vlug gerecupereerd van die party, want des avonds trekken we dan met z’n allen richting de loods van optimaT voor de stubrufuif (Was het nu 80, 90 of 2000?) om enigzins in de sfeer van de eighties te blijven. Kortom: het weekend belooft een muzikale tijdreis te worden doorheen de laatste 3 decennia popmuziek.
Afsluiten doen we traditiegetrouw met een lied. Dit nummer is één van de platen van het moment en wordt vaak op tmf gedraaid. Enjoy!
Met deze gevleugelde woorden van Gerrit Callewaert uit Bavikhove, deelgemeente van Harelbeke, zou ik jullie allen graag welkom heten aan het begin van mijn wandeling doorheen het wereldwijde web. Wat hier zoal zal verschijnen, kan ik bij deze nog niet officieel mede delen, door de simpele reden dat ik het zelf nog niet helemaal weet. Misschien is het een bevlieging, misschien zal de microbe me bijten en zal ik hier op regelmatige basis eens iets posten. Tijd zal raad brengen en ook enkele andere interne en externe factoren zullen hier geen onbelangrijke rol in spelen. Het gegeven tijd komt almaar nadrukkelijk opspelen. Desalniettemin heb je als hogeschoolstudent tussen alle lessen door eigenlijk best veel tijd. Soms zijn we ons niet altijd even gewaar in welke luxepositie we ons bevinden.
Ik had zo diep vanbinnen een gevoel dat ik wel nood zou hebben aan dergelijke blog om alles wat van me af te werpen. Eens het hoofd leegmaken bij tijds kan mijns inziens geen kwaad. Als een simpele student, voetballer, scoutser… heb ik ook wel eens frustraties die eruit moeten en ik ben niet de persoon die met zijn vuisten spreekt als het hem even niet goed afgaat. Als uitlaatklep lijkt het me dan wel zinvol om er een digitaal ‘dagboek’ op na te houden. Gelukkig bestaat mijn leven niet volledig uit frustraties, integendeel zelfs. Ik weet genoeg te profiteren van de deugden van het leven als daar zijn: een stapje zetten in de wereld (niet te veel, niet te weinig), een terrasje doen (ideaal bij deze temperaturen), sporten (de ideale uitlaatklep voor de overtollige energie)…
Ten slotte kan ik zeker genieten van een vleugje muziek. Ik houd niet van stilte, dus is er muziek nodig om dat te doorbreken. Welke genres ik beluister is afhankelijk van de gemoedstoestand. Wat muziek betreft ben ik behoorlijk ruimdenkend (vind ik toch van mezelf). Enkele genres niet te na gesproken. Death metalmuziek, groepen als Tokio Hotel, Jonas Brothers… zullen niet gauw door mijn boxen gallen.
Het zit er dan ook dik in dat ik hier ten gepaste tijde wel eens een liedje zal posten, de muziek van de moment of muziek van vroeger waar ik opnieuw aan verknocht ben…
Op dit moment kan het nieuwste nummer van Roisin Murphy me meer dan bekoren. Een goeie melodie, een niet overdreven beat. Het zet aan tot bewegen!
