Ik vind geen geschikte titel, waarvoor mijn oprechte excuses

Een nieuw semester staat voor de deur. Ik zal ze nog even buiten laten staan en genieten van de laatste uren welverdiende vakantie. Het was een veertiendaagse met ups en downs. De downs der verveling eigen aan vakanties van bovengetekende. De ups waren dan weer de momenten waarop ik invulling kon geven aan mijn dagen. Een stukje van die vulling vind je in een schrijfsel hieronder. Verder kon ik me goed bezighouden met scouting en meer. Jammer genoeg komt er abrupt een einde aan deze periode van dolce far niente (ofte zalig nietsdoen voor de mensen die net dat mondje Italiaans onmachtig zijn, het is jullie dan ook vergeven).

Een nieuw semester in de Bachelor Journalistiek dient zich dus aan en laat weinig tijd voor relaxen (let wel: in vergelijking met vorige semesters). Een vrije dag is jammer genoeg niet meer aan mij besteedt, maar daar maal ik hoegenaamd niet om, wetende dat het leven als student een voorrecht is. Wat de nieuwe lessenreeks zoal brengt, zal ik wel zien. Ik zal nu nog even de laatste zuchtjes vakantielucht inademen.

A la proxima! Geniet alvast van deze nieuwste van De Jeugd Van Tegenwoordig, toch wederom bam erop!

counting down the days

De maand augustus loopt stilaan ten einde. Voor de secundaire schoolgaande jeugd betekent dit dat het nieuwe schooljaar opnieuw om de hoek komt kijken. Voor hen behoort deze zonovergoten vakantieperiode bijna tot het collectief geheugen. Voor de studenten aan de hogere scholen en universiteiten kan de boog nog enkele weken langer iets minder gespannen staan. Althans voor diegene die herexamensloos naar het nieuwe academiejaar kunnen toeleven. Ikzelf zit jammer genoeg niet bij dat selecte clubje gelukkig geprezenen. Ik dien nog tot 10 september te wachten alvorens me opnieuw ten volle aan de vakantiegevoelens over te geven.

1 september brengt voor mij een verhuis in het centrum van Gent. Mijn kleine studentenkamer tegenover acteur Dries Vanhegen waar ik dit jaar heb vertoefd, kan ik eindelijk inruilen voor een groter exemplaar. Ik kijk er dan ook reikhalzend naar uit. En zoals het een verhuis betaamd, moet dat ten gepasten tijde en op een even gepaste manier gevierd worden. Laat het me houden op een soort instuif. Maar laat me toch maar eerst mijn herexamens tot een goed einde brengen. Een gekend gezegde luidt: ‘Na inspanning komt ontspanning’. Wie ben ik dan om dit te ontkrachten?

Voor sommigen eindigt de vakantie dus algauw, wel voor mij moet ze nog voor een groot deel beginnen. Alvast het tweede luik van mijn vakantieperiode. Het eerste luik kon amper beter met een geslaagd kamp en een nog geslaagdere Margriete kermis!

Afsluiten doen we in stijl met een feestnummer van jewelste. Voor mij hét feestnummer van dit moment:

tsjiptsjop 2.0

De examens behoren ondertussen alweer tot het collectief geheugen. In afwachting van den bulletin werd de vakantie al goed ingezet en zodoende ook gevierd. De vaste afsluiter van het schooljaar, School’s out, behoort intussen ook tot dat collectief geheugen. De vrees dat er geen zwanefuif zou zijn in het laatste weekend van juni werd tenietgedaan door een shintokkenfuif, georganiseerd door de zogenaamde tsjiptsjoppen. Zeggen dat het een fuif was om nooit te vergeten, zou ietwat misplaatst zijn. Dergelijke fuiven zorgen voor aardig wat puzzelwerk the days after. Je herinnert je nog flarden en gaandeweg vallen alle stukjes in elkaar nadat je de dagen erna over dergelijke fuiven nakaart. Het spreekwoord ‘s avond grote Jan, ‘s morgens Dafalgan is misschien iets toepasselijker. Ahja, je bent ook maar éénmaal jong, zeker?

Verder bracht de vakantie een nieuwe hobby: Twitter. Bij deze heeft web 2.0 geen geheimen meer. Na mijn intussen verwaarloosde Myspace, mijn parttime job op Facebook, deze sporadisch upgedate blog was het enkel een Twitteraccount die nog ontbrak. Die lacune is bij deze dan ook ingevuld.

Verder wens ik ook een gokje te doen naar de zomerhit voor deze zomer. Jessy Matador zegt het zelf: ‘C’est le song de l’année’. Meer hoeft er dus niet over gebakkeleid worden!

3, 2, 1

Tussen het vele blokken door heb ik alsnog een gaatje gevonden om hier nog eens iets neer te pennen. Het zijn intussen al behoorlijk lastige weken geweest, maar gelukkig komt het licht aan het einde van die oeverloos lange tunnel eindelijk in zicht. De vooruitzichten ogen alvast prima: enkele dagen bekomen van die examens, vervolgens twee weken kamp om daarna het nieuwe voetbalseizoen aan te vatten. Om dat laatste luik met een uitstekende basisconditie aan te vatten, wissel ik het leren af en toe eens af met een ontspannend toertje lopen doorheen het idyllische Lichtervelde. Zeker bij het vallen van de avond heeft dat wel eens een rustgevend gevoel.

Ondertussen moet ik hopen dat de geleverde arbeid zich ook vertaalt in een goeie bulletin (lees: bulleting). 3 herexamens staan reeds op de teller en daar zullen er naar alle waarschijnlijkheid nog twee bijkomen. Het realisme primeert en dus zou het utopisch geweest zijn om voor aanvang van het academiejaar te stellen dat ik geen tweede zit zou hebben. 5 herexamens kan ik dus best wel hebben, al mogen het er natuurlijk niet al te veel meer zijn. Fingers crossed dus!

Ondertussen mag ik ook al eens denken wat het volgende academiejaar voor me zal brengen en zal ik waarschijnlijk knopen moeten doorhakken. Daar ik hoogstwaarschijnlijk meer werk zal hebben dan afgelopen jaar zal ik mijn scoutsbezigheden misschien wel op een lager pitje moeten zetten. Ik zal natuurlijk nog niet verder kijken dan mijn neus lang is en het bij deze ook voorlopig hierbij houden.

Een lied dat me intussen meermaals tot bewegen wist aan te zetten is het volgende. Gelukkig heb ik het nog niet grijs gedraaid en heb ik het ook nog niet overdreven veel door mijn radio horen galmen. Enjoy!

Ritten achterna

Daar is de volgende vakantieperiode alweer. Vakantie in de zin van 2 lesluwe weken zoals dat in hogeschoolkringen ook wel wordt genoemd. Het zal jammer genoeg niet de periode worden van de impotente teensletsen (lees: player-teenslippers) en het genieten van de zonnebrand. Dit laatste om de simpele reden dat we in een land woont waar het moeilijk is om het weer te voorspellen. Hopelijk kunnen we in de komende veertiendaagse genieten van enkele zonnestralen. Het legt alvast goed aan, maar hopen op veertien dagen onafgebroken zon zou een beetje naïef zijn. Maar de zonovergoten dagen zullen met open armen ontvangen worden en ten volle benut. De vierdehandskoersfiets staat al te lang stof te verzamelen. Zo lang al dat hij sommige stofdeeltjes reeds dubbel bezit. Ik moet dus dringend op zoek naar nog iemand anders om van stofdeeltjes te ruilen. Een andere optie is om de stofdeeltjes te transfereren naar één of meerdere stofdoeken. Daarna staat de compressor te popelen om nog eens druk uit te oefenen op de binnenband. Hopelijk niet te veel, want trop is te veel en te veel is trop.Dat mocht ik ooit al eens van zeer dichtbij ervaren toen de compressor iets te veel lucht had geïnjecteerd in het achterwiel. Niets ernstigs denkt u, ware het niet dat mijn hoorstelsel zich ongeveer op hetzelfde niveau op een kleine 5 centimeter van mijn band bevond. Met als resultaat: tijdelijke tinnitus.
Eens afgestoft en opgeblazen zal ik dan vertrekkensklaar zijn om met tegen een razende rotvaart langs de Lichterveldse wastines te razen. Denkend dat ik Henri Vanlerberghe ben die de tegenstand in Vlaanderens mooiste in de vernieling rijdt. Want dat beetje koerstalent lijk ik wel geërfd te hebben of dat maak ik mezelf ten minste wijs. Alleen langs de Vlaamse velden rijden terwijl je jezelf inbeeldt dat je alleen weg bent naar jouw ‘moment de gloire’ terwijl het publiek je vooruit stuwt en dat aan de aankomst de bloemenmeisjes staan te popelen om je te voorzien van de bloemen met de bijhorende piepers. Jammer genoeg is de realiteit enigzins anders! Het stalen ros zal waarschijnlijk wel iets weg hebben van de tweewielers uit Rittens periode, maar de benen zal ik niet hebben, wetende dat ze in die tijd algauw ritten reden van om en bij de 600 kilometer. Van een huzarenstuk gesproken!

Terug naar de realiteit van de dag. Er zal ook alweer wat schoolwerk verzet moeten worden, want de maanden mei en juni naderen opnieuw zienderogen. Dat wil zeggen dat de koe van de paasvakantie bij de horens zal moeten worden gevat. Wat staat er op het programma? Dat weet ik zelf nog niet helemaal, maar dat zal mijn nog op te maken planning wel uitwijzen. Dat zijn voorlopig nog zorgen voor morgen! Eerst nog even van de zon genieten en me mentaal voorbereiden op de spetterende fuif van zaterdag met enkele niet nader vernoemde top-diskjockeys!

Om de vakantiestemming toch iets te versterken sluit ik graag opnieuw af met een lied, want zo ben ik wel! Een muzikaal manusje van alles. Droom alvast weg naar een plekje langs de Vlaamse kust voorzien van een cocktail met een rietje en al wat daar volgens jou nog bijhoort! Sliek de Zeesterre zorgt voor de rest met zwoele vibes en diepzinnige teksten!