zon, dilemma’s, bbq enzoverder

Na een lange periode van inactiviteit komt er eindelijk opnieuw leven in de brouwerij. De zon die ons land de afgelopen weken uit onze te lange winterslaap ontwaakte heeft misschien iets te lang en iets te fel geschenen, want het was niet bepaald nefast voor mijn internetruimte. De loomheid ontnam me gedurende deze tijd de zin om een nieuw pennenschrijfsel ten berde te brengen. Maar de donderslagen van gisteren hebben me opnieuw goed wakker geschud. Na regen komt zonneschijn, maar die spreuk geldt evengoed andersom, want bijgevolg moet er eerst regen zijn om die spreuk te kunnen hanteren en dus komt er na zonneschijn onverbiddelijk opnieuw regen. Nu, genoeg gezwetst en geklapt lik ne zak stront en over tot de orde van de dag!

Opnieuw kruist een dilemma mijn pad! Voor het volgend academiejaar zit ik namelijk met een hartverscheurende keuze wat mijn te kiezen medium betreft. Voor mijn keuzevak en -taal was ik er vrij vlug uit: sport en Spaans. Maar wat dat medium betreft moet ik binnen de twee weken beslissen over wat ik de komende 40 jaar wil doen: werken voor de droge nieuwsfeiten van een krant en met de neus kort op de feiten gedrukt zitten of kiezen voor de kleurrijke schrijfstijl van het tijdschriftmedium alwaar lange artikels schering en inslag zijn. Beide hebben ze pro’s en cons en het komt er nu dus op aan om deze in de komende vijftien dagen tegen elkaar af te wegen, wat mij ongetwijfeld een deel van mijn slaap zal kosten. Natuurlijk is het ook niet zo dat deze keuze nu heel mijn verdere levensloop zal bepalen, maar zit ik er desalniettemin de komende twee jaar aan vast.

Wat me de afgelopen weken met dit mooie weer ook van mijn blog verwijderd heeft, zijn de niet weg te denken bbq’s! Beide zijn onlosmakelijk aan elkaar verbonden al leek het op een gegeven moment even te veel van het goede te worden. In 4 dagen tijd bestond mijn warme maaltijd tot driemaal toe uit het eten van geroosterd vlees met bijhorende groenten en gezelligheid. En overdaad schaadt, dus had ik er voor eventjes genoeg van. Het is als iemand die een half jaar geen bier meer heeft gedronken en dan op de dag dat hij opnieuw mag drinken, direct een half kratje keldert: dat bekoop je met je lever! En daar de zomer nog in aantocht is en we nog veel zullen kunnen en mogen genieten van de zonenstralen, lijkt het me opportuun om geleidelijk aan opnieuw in die sfeer te komen, zodat ik er geen degout van krijg!

Ik diende jullie de vorige maal te ontgoochelen door geen vocale ondersteuning te bieden aan mijn schrijfsels, dus hier volgen twee nummers (een classic en de toekomstige zomerhit) voor de prijs van één (let wel: zorg dat je niet verzadigd raakt door beide nummers na elkaar de beluisteren).

de classic:

de zomerhit in spe:

Ritten achterna

Daar is de volgende vakantieperiode alweer. Vakantie in de zin van 2 lesluwe weken zoals dat in hogeschoolkringen ook wel wordt genoemd. Het zal jammer genoeg niet de periode worden van de impotente teensletsen (lees: player-teenslippers) en het genieten van de zonnebrand. Dit laatste om de simpele reden dat we in een land woont waar het moeilijk is om het weer te voorspellen. Hopelijk kunnen we in de komende veertiendaagse genieten van enkele zonnestralen. Het legt alvast goed aan, maar hopen op veertien dagen onafgebroken zon zou een beetje naïef zijn. Maar de zonovergoten dagen zullen met open armen ontvangen worden en ten volle benut. De vierdehandskoersfiets staat al te lang stof te verzamelen. Zo lang al dat hij sommige stofdeeltjes reeds dubbel bezit. Ik moet dus dringend op zoek naar nog iemand anders om van stofdeeltjes te ruilen. Een andere optie is om de stofdeeltjes te transfereren naar één of meerdere stofdoeken. Daarna staat de compressor te popelen om nog eens druk uit te oefenen op de binnenband. Hopelijk niet te veel, want trop is te veel en te veel is trop.Dat mocht ik ooit al eens van zeer dichtbij ervaren toen de compressor iets te veel lucht had geïnjecteerd in het achterwiel. Niets ernstigs denkt u, ware het niet dat mijn hoorstelsel zich ongeveer op hetzelfde niveau op een kleine 5 centimeter van mijn band bevond. Met als resultaat: tijdelijke tinnitus.
Eens afgestoft en opgeblazen zal ik dan vertrekkensklaar zijn om met tegen een razende rotvaart langs de Lichterveldse wastines te razen. Denkend dat ik Henri Vanlerberghe ben die de tegenstand in Vlaanderens mooiste in de vernieling rijdt. Want dat beetje koerstalent lijk ik wel geërfd te hebben of dat maak ik mezelf ten minste wijs. Alleen langs de Vlaamse velden rijden terwijl je jezelf inbeeldt dat je alleen weg bent naar jouw ‘moment de gloire’ terwijl het publiek je vooruit stuwt en dat aan de aankomst de bloemenmeisjes staan te popelen om je te voorzien van de bloemen met de bijhorende piepers. Jammer genoeg is de realiteit enigzins anders! Het stalen ros zal waarschijnlijk wel iets weg hebben van de tweewielers uit Rittens periode, maar de benen zal ik niet hebben, wetende dat ze in die tijd algauw ritten reden van om en bij de 600 kilometer. Van een huzarenstuk gesproken!

Terug naar de realiteit van de dag. Er zal ook alweer wat schoolwerk verzet moeten worden, want de maanden mei en juni naderen opnieuw zienderogen. Dat wil zeggen dat de koe van de paasvakantie bij de horens zal moeten worden gevat. Wat staat er op het programma? Dat weet ik zelf nog niet helemaal, maar dat zal mijn nog op te maken planning wel uitwijzen. Dat zijn voorlopig nog zorgen voor morgen! Eerst nog even van de zon genieten en me mentaal voorbereiden op de spetterende fuif van zaterdag met enkele niet nader vernoemde top-diskjockeys!

Om de vakantiestemming toch iets te versterken sluit ik graag opnieuw af met een lied, want zo ben ik wel! Een muzikaal manusje van alles. Droom alvast weg naar een plekje langs de Vlaamse kust voorzien van een cocktail met een rietje en al wat daar volgens jou nog bijhoort! Sliek de Zeesterre zorgt voor de rest met zwoele vibes en diepzinnige teksten!

Wachten…

Wachten, het is niet mijn beste en favoriete activiteit. Vooral als je niet weet hoe lang nog! Je geeft jezelf dan de hoop dat het achter de volgende patiënt aan jou is, tot je tot je ontgoocheling moet vaststellen dat de dokter opnieuw een andere naam omroept als ze de wachtzaal binnenkomt. Een wachtzaal, nog zoiets! Een heleboel andere mensen, sommige in een drukke conversatie over clichéonderwerpen als het weer (uitermate toepasselijk in deze overgangsperiode), anderen dan weer over de patiënt die net de wachtkamer heeft verlaten, net als ik wachtend op het verlossend moment. En als je niet in een coversatie bent verwikkeld, wat moet je dan doen? Boekskes lezen. Maar in boekskes als Flair en consoorten kan ik mijn heil niet vinden! Dan zit er maar 1 ding op: wachten, nagelbijten en verschillende poses aannemen omdat er stramheid optreedt! En dan hoor je plots na al dat tobben je naam weerklinken van tussen de deurstijlen. Tenslotte hoef je godbetert amper 10 minuten binnen te zijn!

Toepasselijk hierbij een ander nummer. De titel is toch toepasselijk!